Sijambo!!
Door: Lieke
Blijf op de hoogte en volg Lieke
21 November 2013 | Tanzania, Arusha
Met vochtige ogen, een brok in mijn keel, een rugzak op mijn rug en een berg met plannen loop ik door de douane. Het verdriet maakt gelukkig al snel plaats voor een nieuwe gedachte: Hell yeah ik ga naar Tanzania!
De reis duurde met zijn 54 uur mij iets te lang. Toen ik aankwam in Dar es Salaam werd ik onaangenaam door de ING en T-mobile verrast. Mijn bank weigerde geld te geven en mijn telefoon weigerde te bellen. Gelukkig dat de lokalen hier zo vriendelijk zijn dat ze mij allemaal graag willen helpen, zonder iets extra’s te verwachten en dat ze mij zelfs geld geven met een visite kaartje, met de boodschap: “mail me maar, als je me terug wilt betalen”
In de bus voel ik me voor de eerste keer blank. Terwijl ik uit het raam kijk, hou ik met mijn handen mijn bovenarmen vast, oh nee, dit maakt me niet minder blank. In de tijd dat ik nu hier ben heb ik nog geen blanke gezien. Begrijp me niet verkeerd, dit is helemaal niet erg voor mij, behalve dat ik voor de lokalen dus ook de enige blanke ben en daarmee aangestaard en nageroepen wordt. Ik vind het lastig te merken dat ik anders ben als iedereen nog voor dat je mensen leert kennen en je dan realiseert dat je ergens anders vandaan komt.
Inmiddels ben ik ingetrokken bij een lieve, aardige en samengestelde familie. Een getrouwd stel, de jongere broer (25) en twee jongere zusjes (14 en 19) van de vrouw en een collega van de vrouw die samen in een relatief modern huis wonen, met een afbeelding van Jezus aan de muur die 2x zo groot is als ik zelf.
De mensen spreken minder goed Engels als dat ik had gehoopt, eigenlijk spreken de meesten alleen Swahili, dus ik ben hard aan het leren. Dit is nog wel moeilijk want het lijkt in geen enkel opzicht op Engels, Nederlands of Spaans, dus dat maakt het lastig.
Het eten valt een beetje tegen. Er worden eigenlijk geen groentes gegeten en fruit ook relatief weinig. Een veel voorkomend gerecht is rijst met aardappels er overheen en er wordt veel ugali gegeten, een smakeloze harde pap van maismeel en water. Wat wel een aanraders is, is banaan bij een gerecht met rijst.
De stad is druk en het verkeer is een grote chaos, bestaande uit auto’s, fietsers, motoren, koeien, geiten, schapen, voetgangers en “dela dela’s”. Een dela dela is een volkswagenbusje, die fungeert als ov-bus, waar gemakkelijk 25 mensen in worden gepropt. Met de bus gaan wordt op deze manier wel een avontuur.
Ik werk nu voor de eerste twee weken in een weeshuis om een goed beeld te krijgen van de achtergrond en de context van het HIV/AIDS probleem. De kinderen zijn fantastisch en ik had niet verwacht dat ik zo onwijs van werk zou kunnen genieten. Er zijn in totaal 12 meisjes in het huis, allemaal vrolijk en opgewekt, blij om mij te zien en balen als ik weer wegga. Ik werk van 8u tot 18u, dus dat is wel een lange dag, maar dat vind ik wel fijn! De kinderen leren mij iedere dag een paar woorden Swahili en ik leer ze Engels, Nederlands en Spaans, wat ze heel leuk vinden. Vandaag heb ik mijn Vrije Schoolse kunsten goed kunnen in zetten en ben lekker creatief met de meisjes bezig geweest, wat erg leuk was!
Ik voel me een beetje als Maria van de Sound of Music en dat in een positieve zin! Af en toe vergeet ik door de mooie glimlachen heen dat deze meisjes in dit huis zitten omdat ze hun ouders zijn verloren, de meeste aan HIV/AIDS. De emoties van blijdschap, verdriet, vrolijk, alleen, anders zijn en avontuur wisselen elkaar constant af. Ik hoop dat ik de komende dagen iets meer mijn weg ga vinden in deze (sociale) omgeving.
Liefs, Lieke
P.S. foto's volgen snel (internet is erg traag)
De reis duurde met zijn 54 uur mij iets te lang. Toen ik aankwam in Dar es Salaam werd ik onaangenaam door de ING en T-mobile verrast. Mijn bank weigerde geld te geven en mijn telefoon weigerde te bellen. Gelukkig dat de lokalen hier zo vriendelijk zijn dat ze mij allemaal graag willen helpen, zonder iets extra’s te verwachten en dat ze mij zelfs geld geven met een visite kaartje, met de boodschap: “mail me maar, als je me terug wilt betalen”
In de bus voel ik me voor de eerste keer blank. Terwijl ik uit het raam kijk, hou ik met mijn handen mijn bovenarmen vast, oh nee, dit maakt me niet minder blank. In de tijd dat ik nu hier ben heb ik nog geen blanke gezien. Begrijp me niet verkeerd, dit is helemaal niet erg voor mij, behalve dat ik voor de lokalen dus ook de enige blanke ben en daarmee aangestaard en nageroepen wordt. Ik vind het lastig te merken dat ik anders ben als iedereen nog voor dat je mensen leert kennen en je dan realiseert dat je ergens anders vandaan komt.
Inmiddels ben ik ingetrokken bij een lieve, aardige en samengestelde familie. Een getrouwd stel, de jongere broer (25) en twee jongere zusjes (14 en 19) van de vrouw en een collega van de vrouw die samen in een relatief modern huis wonen, met een afbeelding van Jezus aan de muur die 2x zo groot is als ik zelf.
De mensen spreken minder goed Engels als dat ik had gehoopt, eigenlijk spreken de meesten alleen Swahili, dus ik ben hard aan het leren. Dit is nog wel moeilijk want het lijkt in geen enkel opzicht op Engels, Nederlands of Spaans, dus dat maakt het lastig.
Het eten valt een beetje tegen. Er worden eigenlijk geen groentes gegeten en fruit ook relatief weinig. Een veel voorkomend gerecht is rijst met aardappels er overheen en er wordt veel ugali gegeten, een smakeloze harde pap van maismeel en water. Wat wel een aanraders is, is banaan bij een gerecht met rijst.
De stad is druk en het verkeer is een grote chaos, bestaande uit auto’s, fietsers, motoren, koeien, geiten, schapen, voetgangers en “dela dela’s”. Een dela dela is een volkswagenbusje, die fungeert als ov-bus, waar gemakkelijk 25 mensen in worden gepropt. Met de bus gaan wordt op deze manier wel een avontuur.
Ik werk nu voor de eerste twee weken in een weeshuis om een goed beeld te krijgen van de achtergrond en de context van het HIV/AIDS probleem. De kinderen zijn fantastisch en ik had niet verwacht dat ik zo onwijs van werk zou kunnen genieten. Er zijn in totaal 12 meisjes in het huis, allemaal vrolijk en opgewekt, blij om mij te zien en balen als ik weer wegga. Ik werk van 8u tot 18u, dus dat is wel een lange dag, maar dat vind ik wel fijn! De kinderen leren mij iedere dag een paar woorden Swahili en ik leer ze Engels, Nederlands en Spaans, wat ze heel leuk vinden. Vandaag heb ik mijn Vrije Schoolse kunsten goed kunnen in zetten en ben lekker creatief met de meisjes bezig geweest, wat erg leuk was!
Ik voel me een beetje als Maria van de Sound of Music en dat in een positieve zin! Af en toe vergeet ik door de mooie glimlachen heen dat deze meisjes in dit huis zitten omdat ze hun ouders zijn verloren, de meeste aan HIV/AIDS. De emoties van blijdschap, verdriet, vrolijk, alleen, anders zijn en avontuur wisselen elkaar constant af. Ik hoop dat ik de komende dagen iets meer mijn weg ga vinden in deze (sociale) omgeving.
Liefs, Lieke
P.S. foto's volgen snel (internet is erg traag)
-
21 November 2013 - 18:40
Fionna:
Heee Lieve Liek!
Wat heerlijk om te lezen, eerlijk in je woorden over gevoelens en ervaringen neem je me een stukje mee en zie ik voor me hoe je daar bent en wordt ontvangen! Het doet me dan ook goed dat zowel uitdaging als beloning in je dag verweven zitten, want ik ben bang dat je niet geheel tevreden terug komt wanneer uitdaging uit was gebleven :P.
Geniet! En als je moet sparren over onderwerpen, contexten, hoofd en deelvragen, gevoelens en attitudes, of het even niet meer ziet zitten, u know where to find me.
POKEA!
-
21 November 2013 - 19:23
Annelies Van Gerven:
Chapeau, jongedame voor het lef om deze nieuwe uitdaging aan te gaan!
Liefs, Lies -
21 November 2013 - 19:51
Monique:
Lief,
Prachtig zoals je ons een kijkje in je keuken geeft. Trouwens letterlijk handig die vitaminen die je bij je hebt;)
Niet voor te stellen hoe dat zal zijn om je zo buitenstaander, blank, te voelen terwijl je je dat normaal niet bewust bent. Heerlijk om jou voor te stellen tussen deze kinderen. Al je bagage neem je mee zie je maar weer. Alles kan van pas komen. Wie weet ga je ook met ze zingen. Daar doe je ze vast ook een plezier mee.
Trouwens vandaag een ontdekking gedaan: ik heb schrijfcursus met de moeder van Michael. Hij doet nu master en heeft een operagroep die ik ga volgen. Zijn zus werkt op de school in Zutphen. Marieke blijkt haar 1 dag in de week te vervangen. Toeval?!
Kus.
-
21 November 2013 - 21:33
Marieke:
Lieve Lieke,
Dank je voor je berichtje, ik was al zo benieuwd hoe je was aangekomen, denk veel aan je!
Liefs van Marieke -
21 November 2013 - 22:37
Ineke Mortier - Van Der Ouderaa:
Lieve Lieke,
Wat een eerlijk en stoer verhaal. En wat een avontuur! Ik denk dat het begin het moeilijkst is en dat je steeds beter in de wedstrijd komt. Die kinderen zijn nu al dol op je. Een prachtige ervaring. Ik hoop dat je de tijd en de energie blijft vinden om je ervaringen met ons te delen.. Het is heel fijn om mee te kunnen leven. En voelen, zowel de moeilijke als de vrolijke dingen.
Veel liefs, take care, Ineke -
22 November 2013 - 19:51
Jeroen Nas :
He stoere vrouw!
Goed om te lezen dat het goed met je gaat. Geen avontuur gaat te ver voor je, en iedereen bij VEMT is er trots op dat onze collega zo ver uit haar context durft te treden. Wat zeg ik: jij maakt je eigen context!
Laat me weten welke Cialdini factoren je allemaal inzet!
Groet,
Jeroen
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
